تو به من خنديدي ، و نميدانستي
من به چه دلهره از باغچه ي همسايه
سيب را دزديدم
باغبان از پي من تند دويد
سيب را دست تو ديد
غضب آلوده به من كرد نگاه
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك
و تو رفتي و هنوز
سالهاست كه در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تكرار كنان
مي دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق درين پندارم
كه چرا
خانه ي كوچك ما سيب نداشت.
حميد مصدق
و اينم جواب فروغ فرخزاد به شعر استاد مصدق خيلي زيباست:
من به تو خنديدم ،چونكه ميدانستم
تو به چه دلهره از باغچه ي همسايه
سيب را دزديدي
پدرم از پي تو تند دويد
و نميدانستي
باغبان باغچه ي همسايه
پدر پير من است
من به تو خنديدم ، تا كه باخنده ي تو
پاسخ عشق تو را ،خالصانه بدهم
بغض چشمان تو ليك
لرزه انداخت به دستان منو
سيب دندان زده از دست من افتاد به خاك
دل من گفت برو
چون نمي خواست به خاطر بسپارد گريه ي تلخ تو را
و من رفتم و هنوز
سالهاست كه در ذهن من آرام آرام
حيرت و بغض تو تكرار كنان
مي دهد آزارم
و من انديشه كنان غرق درين پندارم
كه چه ميشد اگر
باغچه ي خانه ي ما سيب نداشت.
فروغ
دخترک خندید و
پسرک ماتش برد !
که به چه دلهره از باغچه ی همسایه، سیب را دزدیده
باغبان از پی او تند دوید
به خیالش می خواست،
حرمت باغچه و دختر کم سالش را
از پسر پس گیرد !
غضب آلود به او غیظی کرد
این وسط من بودم،
سیب دندان زده ای که روی خاک افتادم
من که پیغمبر عشقی معصوم،
بین دستان پر از دلهره ی یک عاشق
و لب و دندان ِ
تشنه ی کشف و پر از پرسش دختر بودم
و به خاک افتادم
چون رسولی ناکام !
هر دو را بغض ربود...
دخترک رفت ولی زیر لب این را می گفت:
" او یقیناً پی معشوق خودش می آید ! "
پسرک ماند ولی روی لبش زمزمه بود:
" مطمئناً که پشیمان شده بر می گردد ! "
سالهاست که پوسیده ام آرام آرام !
عشق قربانی مظلوم غرور است هنوز !
جسم من تجزیه شد ساده ولی ذرّاتم،
همه اندیشه کنان غرق در این پندارند:
این جدایی به خدا رابطه با سیب نداشت
جواد نوروزی
موجودی هستم زمینی. ولی نه بی رگ چون سیب زمینی. همه چیزم معمولی است